ಹೆಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣೀರಿಗೆ ಕೊನೆಯಿಲ್ಲವೇ.?
ಬರಹ:- ಡಿ.ಎಸ್.ಐ.ಬಿ ಪಾಣೆಮಂಗಳೂರು
ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು ಮಗು ಜನಿಸಿದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಆಕೆಯ ಜೀವನದ ಮೇಲೆ ಅನೇಕ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು, ನಿಯಮಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮಾತು, ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಸಮಾಜದ ಕಣ್ಣು, ಮದುವೆಯ ನಂತರ ಹೊಸ ಮನೆಯ ಸಂಪ್ರದಾಯ—ಹೀಗೆ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹಂತದಲ್ಲೂ ಆಕೆ ತನ್ನ ಇಚ್ಛೆಗಳಿಗಿಂತ ಇತರರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳನ್ನು ಪೂರೈಸುತ್ತಾ ಸಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲದರ ನಡುವೆ ಆಕೆಯ ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ, ಗೌರವಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಸ್ಥಾನ ಸಿಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇಂದು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಾವುಗಳು, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಕಲಹಗಳು, ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆ ಮತ್ತು ದೈಹಿಕ ಕಿರುಕುಳಗಳ ಸುದ್ದಿಗಳು ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಸಮಾಜದ ಆತಂಕಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಿದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಸಾವಿನ ಹಿಂದೆ ಒಂದೊಂದು ಕುಟುಂಬದ ಕಣ್ಣೀರು, ನೊಂದ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಅನೇಕ ಉತ್ತರ ಸಿಗದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳು ಮರುಕಳಿಸದಂತೆ ಮಾಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಸಮಾಜದ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಮೇಲಿದೆ. ಮದುವೆ ಎನ್ನುವುದು ಎರಡು ಕುಟುಂಬಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸುವ ಪವಿತ್ರ ಬಂಧನ. ಆದರೆ ಕೆಲವೆಡೆ ಮದುವೆಯಾದ ಕ್ಷಣದಿಂದಲೇ ಸೊಸೆಯನ್ನು ಮನೆಯ ಸದಸ್ಯಳಂತೆ ಅಲ್ಲ, ಹೊರಗಿನಿಂದ ಬಂದವಳಂತೆ ಕಾಣುವ ಮನೋಭಾವ ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ. ಅವಳ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಮಾತು, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಕೆಲಸ, ಪ್ರತಿಯೊಂದು ತಪ್ಪನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ನೋಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಅನೇಕ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತದೆ. ಸೊಸೆ ಎಂದರೆ ಮನೆಯ ಗೌರವ ಕಾಪಾಡುವ ಸದಸ್ಯಳು, ಸೇವೆ ಮಾಡುವ ಯಂತ್ರವಲ್ಲ. ಆಕೆಯೂ ಭಾವನೆಗಳಿರುವ, ಕನಸುಗಳಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯಳು ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯಬಾರದು.
ಕೆಲವು ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಅತ್ತೆ-ಸೊಸೆ, ನಾದಿನಿ-ಸೊಸೆ ನಡುವಿನ ಸಣ್ಣ ಭಿನ್ನಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳು ದೊಡ್ಡ ಕಲಹಗಳಾಗಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಮಾತಿನ ಚುಚ್ಚುಮದ್ದು, ಹೋಲಿಕೆ, ಅವಮಾನ, ನಿರಂತರ ಟೀಕೆ, ಅನುಮಾನ, ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಒಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯ ಮನಸ್ಸಿನ ಮೇಲೆ ಆಳವಾದ ಗಾಯಗಳನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ದೈಹಿಕ ಹಿಂಸೆಯಷ್ಟೇ ಮಾನಸಿಕ ಹಿಂಸೆಯೂ ಅಪಾಯಕಾರಿ. ಹೊರಗೆ ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಂಡರೂ ಒಳಗೆ ಕುಸಿದು ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರ ಸಂಖ್ಯೆ ಕಡಿಮೆ ಇಲ್ಲ.
ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ತಂದೆ-ತಾಯಿಯ ಮನೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸ ಜೀವನವನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳುವ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಹೊಸ ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆಗೆ ಮೊದಲ ಅಗತ್ಯ ಪ್ರೀತಿ, ವಿಶ್ವಾಸ ಮತ್ತು ಗೌರವ. ಆದರೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸಣ್ಣ ವಿಷಯಗಳಿಗೂ ಬೈಗುಳ, ಅವಮಾನ, ಸಂಶಯ ಅಥವಾ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಎದುರಾದಾಗ ಆಕೆಯ ಜೀವನವೇ ಶಿಕ್ಷೆಯಾಗಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಇಂತಹ ವಾತಾವರಣವು ಕುಟುಂಬದ ಸಂತೋಷವನ್ನೂ ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಈ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಕೇವಲ ಕಾನೂನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇಲ್ಲ; ಮನಸ್ಸಿನ ಬದಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಮದುವೆಗೆ ಮುನ್ನವೇ ಕುಟುಂಬ ಜೀವನ, ಪರಸ್ಪರ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅರಿವು ಮೂಡಿಸುವ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳು ನಡೆಯಬೇಕು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಕುಟುಂಬ ಸದಸ್ಯರೂ ಕೋಪಕ್ಕಿಂತ ಸಂವಾದಕ್ಕೆ, ಅನುಮಾನಕ್ಕಿಂತ ವಿಶ್ವಾಸಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಅಹಂಕಾರಕ್ಕಿಂತ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡಬೇಕು. ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದಾಗ ಮಾತುಕತೆಯ ಮೂಲಕ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕಬೇಕು; ಅವಮಾನ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆಯ ಮೂಲಕ ಅಲ್ಲ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಶಿಕ್ಷಣ, ಆರ್ಥಿಕ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆ ಮತ್ತು ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಮುಖ್ಯ. ಆಕೆ ತನ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಸಮಾಜವೂ ಆ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ಕಿರುಕುಳ ಅಥವಾ ಹಿಂಸೆ ಕಂಡುಬಂದರೆ ಅದನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡದೆ, ಕಾನೂನು ಮತ್ತು ಸಂಬಂಧಿತ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ನೆರವು ಪಡೆಯಬೇಕು. ಮೌನವು ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಪರಿಹರಿಸುವುದಿಲ್ಲ; ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ ನೆರವು ಜೀವಗಳನ್ನು ಉಳಿಸಬಹುದು.
ಒಂದು ಮನೆಯ ನೆಮ್ಮದಿ ಕೇವಲ ಹಣದಿಂದ ಅಥವಾ ಆಸ್ತಿಯಿಂದ ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರಿಗೂ ಸಮಾನ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷತೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಮಾತ್ರ ಆ ಮನೆ ನಿಜವಾದ ಕುಟುಂಬವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೊಸೆ ಮಗಳಾಗಬೇಕು, ಅತ್ತೆ ತಾಯಿಯಾಗಬೇಕು, ನಾದಿನಿ ಸಹೋದರಿಯಾಗಬೇಕು, ಗಂಡ ಸಂಗಾತಿಯಾಗಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಸಂತೋಷ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.
ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮಹಿಳೆಯೂ ಯಾರದೋ ಮಗಳು, ಸಹೋದರಿ, ಪತ್ನಿ ಅಥವಾ ತಾಯಿ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ; ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ ಆಕೆ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯಳು. ಆಕೆಯ ಜೀವನವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದು, ಆಕೆಯ ಕನಸುಗಳಿಗೆ ಬೆಂಬಲ ನೀಡುವುದು ಮತ್ತು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ಹಿಂಸೆಗೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡದಿರುವುದು ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜದ ಕರ್ತವ್ಯ. ಹೆಣ್ಣಿನ ಕಣ್ಣೀರಿನಿಂದ ಯಾವ ಕುಟುಂಬವೂ ಸುಖಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಗೌರವಿಸೋಣ, ಸಮಾನತೆಯನ್ನು ಬೆಳೆಸೋಣ, ಕುಟುಂಬಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸೋಣ. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಸಾವುಗಳು, ಕೌಟುಂಬಿಕ ದುರಂತಗಳು ಮತ್ತು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ಅನ್ಯಾಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುವ ಸಮಾಜವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.
m
